
Η προστατίτιδα είναι μια οξεία ή χρόνια φλεγμονώδης νόσος του προστάτη.
Η παθολογία είναι ευρέως διαδεδομένη, καθώς είναι η αιτία για περισσότερο από το ένα τρίτο όλων των ανδρών που επισκέπτονται τον ουρολόγο.
Τα τελευταία χρόνια η συχνότητα της προστατίτιδας έχει αυξηθεί. Αυτό πιθανώς προωθείται από τον καθιστικό τρόπο ζωής, ο οποίος οδηγεί σε στασιμότητα του αίματος στα όργανα της πυέλου, ακανόνιστη σεξουαλική ζωή, διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος και άλλους παράγοντες.
Στο άρθρο μας θα μάθετε πώς μοιάζει η προστατίτιδα, γιατί και πώς αναπτύσσεται, ποιες κλινικές εκδηλώσεις υπάρχουν και ποιες αρχές εφαρμόζονται στη διάγνωση και θεραπεία αυτής της παθολογίας, όπου οι φυσιοθεραπευτικές τεχνικές έχουν επίσης μεγάλη σημασία.
Γιατί και πώς αναπτύσσεται η ασθένεια
Υπάρχουν πολλές γνωστές αιτίες προστατίτιδας και κατά κανόνα προκύπτει από την ταυτόχρονη δράση αρκετών από αυτές στον προστάτη.
Υπάρχει η έννοια της βακτηριακής και βακτηριακής προστατίτιδας.
Ο προστάτης εκκρίνει ένα υγρό που έχει επιβλαβή επίδραση στα βακτήρια, δηλαδή h. ένα υγιές όργανο δεν περιέχει μικροοργανισμούς. Η παραβίαση των λειτουργιών του αδένα ή οι αλλαγές στη δομή του γίνονται απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη μιας μολυσματικής διαδικασίας, δηλαδή είναι στην πραγματικότητα δευτερεύουσα.
Τα πιο κοινά παθογόνα που προκαλούν προστατίτιδα:
- Coli;
- Pseudomonas;
- Klebsiella;
- Πρωτεύς;
- εντερόκοκκοι;
- κορυνοβακτήρια;
- μερικοί σταφυλόκοκκοι?
- μυκόπλασμα;
- χλαμύδια;
- Τριχομονάς.
Η μόλυνση εισέρχεται στον προστάτη με διάφορους τρόπους:
- ανεβαίνει κατά μήκος της ουρήθρας (με ουρηθρίτιδα ή κατά τη διάρκεια του καθετηριασμού, μπούτζινγκ της ουροδόχου κύστης).
- με ροή αίματος από απομακρυσμένες εστίες μόλυνσης (με πνευμονία, αμυγδαλίτιδα, τερηδόνα και άλλες ασθένειες).
- με λεμφική ροή σε φλεγμονώδεις ασθένειες των οργάνων που γειτνιάζουν με τον προστάτη (κυστίτιδα, πρωκτίτιδα, ορχίτιδα, αιμορροΐδες και άλλα).
Ο κύριος παράγοντας στην ανάπτυξη της προστατίτιδας είναι η στασιμότητα του φλεβικού αίματος στα πυελικά όργανα - οδηγεί σε εξασθενημένη παροχή αίματος στον προστάτη και επακόλουθη φλεγμονώδη αντίδραση.
Η ακανόνιστη σεξουαλική ζωή και η ατελής σεξουαλική επαφή αυξάνουν επίσης τον κίνδυνο ανάπτυξης φλεγμονής στον προστάτη, καθώς σε αυτή την περίπτωση οι εκκρίσεις δεν αποστραγγίζονται από τα ωοθυλάκια - μένει στάσιμο και δημιουργείται ένα καλό περιβάλλον για τη διάδοση λοιμώξεων. Επιπλέον, το στάσιμο έκκριμα απορροφάται εν μέρει στο αίμα και γίνεται αντιγόνο - το σώμα αρχίζει να παράγει αντισώματα εναντίον του - αναπτύσσεται μια αυτοάνοση διαδικασία.
Τύποι προστατίτιδας
Ανάλογα με τη φύση της κλινικής πορείας, γίνεται διάκριση μεταξύ οξείας και χρόνιας προστατίτιδας.
Έως και το 10% της χρόνιας προστατίτιδας είναι βακτηριακής φύσης, το 90-95% είναι μη βακτηριακές φλεγμονώδεις διεργασίες.
Το τελευταίο, με τη σειρά του, ταξινομείται ανάλογα με τη σύνθεσή του:
- με αύξηση του επιπέδου των λευκοκυττάρων στην έκκριση.
- χωρίς αύξηση του επιπέδου των λευκοκυττάρων στην έκκριση.
Μερικοί ειδικοί εντοπίζουν μια άλλη μορφή της νόσου - την ασυμπτωματική προστατίτιδα, αλλά άλλοι δεν θεωρούν μια τέτοια πιθανότητα και θεωρούν ότι αυτή η παθολογία είναι μυαλγία και όχι ασθένεια του προστάτη.
Συμπτώματα
Η κλινική εικόνα των οξέων και χρόνιων μορφών της νόσου είναι διαφορετική, επομένως θα εξετάσουμε καθεμία από αυτές ξεχωριστά.
Οξεία προστατίτιδα
Διακρίνονται οι ακόλουθες μορφές (στάδια):
- Καταρροϊκός (το τοίχωμα των αγωγών των κυττάρων του προστάτη επηρεάζεται μερικώς). Προχωρά χωρίς έντονα συμπτώματα. Η κατάσταση του ασθενούς είναι ικανοποιητική. Η θερμοκρασία του σώματος είναι εντός του φυσιολογικού εύρους ή αυξημένη σε υποπυρετώδεις τιμές. Ένας άνδρας παραπονιέται για ένα περιοδικό αίσθημα βάρους στο περίνεο, το οποίο είναι πιο έντονο όταν κάθεται, και για ήπιο πόνο. Μερικές φορές η ούρηση γίνεται λίγο πιο συχνή. Η διαδικασία μπορεί να επιλυθεί με δύο τρόπους: είτε εξαφανίζεται από μόνη της μετά από 10-14 ημέρες, είτε μετατρέπεται σε ωοθυλακική προστατίτιδα.
- Θυλακιώδεις (επηρεάζονται μεμονωμένα ακίνια (αδενικά κύτταρα) του προστάτη). Η ασθένεια ξεκινά με οξεία αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος σε επίπεδα πυρετού (38–39 °C) και ρίγη. Οι ασθενείς παραπονιούνται για έντονο πόνο στην περιοχή του περινέου, συμπεριλαμβανομένου του πρωκτού και του πέους, καθώς και πόνο κατά τη διάρκεια των κινήσεων του εντέρου. Η ούρηση είναι επώδυνη, συχνή και σε ορισμένες περιπτώσεις δύσκολη. Σε αυτό το στάδιο, ο ασθενής χρειάζεται να λάβει την κατάλληλη θεραπεία - εάν ξεκινήσει έγκαιρα, τα συμπτώματα της νόσου υποχωρούν μετά από μια εβδομάδα και το άτομο αναρρώνει. Εάν δεν παρέχεται πλήρης θεραπεία, η παθολογική διαδικασία συνεχίζει να αναπτύσσεται και μετατρέπεται σε παρεγχυματική προστατίτιδα.
- Παρέγχυμα (στην παθολογική διαδικασία εμπλέκονται τα περισσότερα κυψελοειδή, οι πόροι και ο διάμεσος ιστός τους). Η ασθένεια είναι σοβαρή: η θερμοκρασία του σώματος του ασθενούς αυξάνεται στους 40 ° C ή περισσότερο, ανατριχιάζει, υπάρχει σοβαρή αδυναμία και απώλεια όρεξης. Νιώθει έντονο πόνο στο περίνεο και στο ορθό, ειδικά όταν κάθεται και αφοδεύει. Ο προστάτης είναι σοβαρά διογκωμένος, ο αυλός των απεκκριτικών αγωγών είναι φραγμένος με πυώδη και βλεννώδη έκκριση, η οποία δεν έχει οδό αποστράγγισης. Ο προστάτης είναι διευρυμένος και τεταμένος. Η ούρηση είναι δύσκολη, σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχει οξεία κατακράτηση καθώς και κατακράτηση κοπράνων και μετεωρισμού. Εάν ο πυελικός ιστός εμπλέκεται στην παθολογική διαδικασία, ο ασθενής αισθάνεται οξύ, συχνά παλλόμενο πόνο στο κάτω μέρος της κοιλιάς και η κατάστασή του επιδεινώνεται.
- Απόστημα προστάτη (μια κοιλότητα μέσα του γεμάτη με πυώδεις μάζες). Ρέει σκληρά. Τα συμπτώματα της δηλητηρίασης εκφράζονται ξεκάθαρα - η θερμοκρασία του σώματος αυξάνεται στους 40 ° C και περισσότερο, ο ασθενής είναι λήθαργος, αδύναμος, η συνείδησή του είναι εξασθενημένη, παραληρεί. Όλα τα σημάδια του παρεγχυματικού σταδίου της νόσου είναι παρόντα, αλλά είναι πιο έντονα και υπάρχει ακτινοβολία πόνου προς τη βλάβη. Στο στάδιο του σχηματισμού αποστήματος, η κατάσταση του ασθενούς είναι σοβαρή, τα συμπτώματα είναι έντονα. Εάν το απόστημα έχει ήδη σχηματιστεί και περιορίζεται στον παρακείμενο ιστό, ο ασθενής αισθάνεται καλύτερα και πιστεύει ότι αναρρώνει, αν και αυτό δεν ισχύει απολύτως. Όταν το απόστημα σπάει, πυώδεις μάζες εξαπλώνονται στους ιστούς και τα όργανα της πυέλου - αναπτύσσεται φλέγμα και ελλείψει έγκαιρης ιατρικής φροντίδας, εμφανίζεται βακτηριαιμικό σοκ, ουροσηψία.
Χρόνια προστατίτιδα

Τα κύρια συμπτώματα της προστατίτιδας είναι η δυσκολία στην ούρηση και ο πόνος στον προστάτη.
Η νόσος εξελίσσεται σε επεισόδια που εναλλάσσονται μεταξύ μιας ενεργού φάσης και ενός σταδίου ύφεσης. Υπάρχει μια άλλη φάση - λανθάνουσα (όταν υπάρχουν κλινικά σημεία της νόσου, αλλά δεν εκφράζονται ξεκάθαρα).
Όλα τα σημάδια χρόνιας φλεγμονής του προστάτη μπορούν να χωριστούν σε τέσσερις μεγάλες ομάδες:
- Σύνδρομο πόνου Αυτή είναι μια από τις κορυφαίες κλινικές εκδηλώσεις αυτής της παθολογίας. Ο πόνος μπορεί να εμφανιστεί κατά την ηρεμία, κατά την ούρηση ή κατά τη σεξουαλική επαφή. Η ένταση ποικίλλει πολύ από ένα ελάχιστα αισθητό αίσθημα δυσφορίας και βαρύτητας μέχρι οδυνηρά συναισθήματα. Ο πόνος εντοπίζεται στην περιοχή του ίδιου του προστάτη και συχνά ακτινοβολεί στο ιερό οστό, στο περίνεο, στους όρχεις, στο πέος ή στο ορθό.
- Διαταραχές του ουροποιητικού. Διαφέρουν για διαφορετικούς ασθενείς. Η ούρηση μπορεί να είναι συχνή, δύσκολη, να έχει αδύναμο ρεύμα και να είναι επώδυνη σε διάφορους βαθμούς. Μπορεί να εμφανιστεί ξαφνική παρόρμηση για ούρηση.
- Διαταραχές σεξουαλικής λειτουργίας. Μπορεί να εμφανιστεί πόνος στύσης, εξασθένηση ή πρόωρη εκσπερμάτιση.
- Νευρολογικές διαταραχές. Αυτά περιλαμβάνουν υπνηλία κατά τη διάρκεια της ημέρας, κόπωση, γενική αδυναμία, κακό ύπνο τη νύχτα, ζάλη, εφίδρωση, μειωμένη ικανότητα εργασίας και ικανότητα αντίληψης νέων πληροφοριών.
Το αποτέλεσμα της χρόνιας προστατίτιδας μπορεί να είναι η σκλήρυνση του προστάτη - η αντικατάσταση μέρους ή ολόκληρου του οργάνου με ουλώδη ιστό. Ο ασθενής παραπονιέται για παρατεταμένη ούρηση, την αίσθηση ότι η κύστη δεν έχει αδειάσει τελείως, ένα λεπτό ρεύμα ούρων, θαμπό, ήπιο πόνο στο περίνεο, πάνω από το ηβικό οστό και στο ορθό.
Διαγνωστικές αρχές

Για να υποψιαστείτε την οξεία προστατίτιδα σε έναν ασθενή, αρκεί ο γιατρός να ακούσει και να αξιολογήσει τα παράπονά του, τη ζωή και το ιατρικό ιστορικό του, καθώς και να πραγματοποιήσει ψηφιακή εξέταση του προστάτη μέσω του ορθού (ο ειδικός βρίσκει έναν διευρυμένο προστάτη που είναι επώδυνος στην αφή).
Μια υπερηχογραφική εξέταση, κατά την οποία ένας αισθητήρας εισάγεται στο ορθό, βοηθά στην επιβεβαίωση της διάγνωσης.
Κατά τη διάγνωση της χρόνιας προστατίτιδας, μεγάλη σημασία έχουν και τα δεδομένα από την έρευνα του ασθενούς και τα αποτελέσματα της ψηφιακής εξέτασης του ορθού. Η φύση των αλλαγών στον αδένα είναι διαφορετική σε αυτή τη μορφή της νόσου: ο ένας ή και οι δύο λοβοί είναι διευρυμένοι, έχουν ζύμη, έχουν μεμονωμένες περιοχές συμπίεσης και ο τόνος του οργάνου μειώνεται. Εάν εμφανιστεί σκλήρυνση του προστάτη, πρόκειται για σχηματισμό με πυκνότητα που μοιάζει με χόνδρο. Κατά κανόνα, ο αδένας είναι πιο πυκνός γύρω από την περιφέρεια παρά στο κέντρο (αυτό το φαινόμενο ονομάζεται «δρεπανό σύμπτωμα»).
Για να διευκρινιστεί η διάγνωση, ο ασθενής μπορεί να συνταγογραφηθεί:
- Εξέταση της έκκρισης του προστάτη σε μικροσκόπιο (το επίπεδο των λευκοκυττάρων είναι αυξημένο, το μέσο είναι αλκαλικό και το επίπεδο των μακροφάγων είναι επίσης υψηλότερο από το κανονικό) και σπορά σε θρεπτικό μέσο (πιθανώς πάνω του αναπτύσσονται καλλιέργειες βακτηρίων που προκαλούν την ασθένεια).
- Δείγμα ούρων από τρία ποτήρια (στο τρίτο μέρος το επίπεδο των λευκοκυττάρων θα είναι πάνω από το φυσιολογικό και στα άλλα δύο δεν θα υπερβαίνει τα όριά του).
- Εξέταση της εκσπερμάτισης (το επίπεδο των λευκοκυττάρων και των ερυθροκυττάρων είναι αυξημένο, ανιχνεύονται βακτήρια).
- Υπερηχογράφημα προστάτη με ή χωρίς έγχρωμο Doppler. Μπορεί να γίνει με οποιαδήποτε μέθοδο, αλλά η πιο πολύτιμη πληροφορία είναι η εξέταση μέσω του ορθού (διορθική).
- Βιοψία προστάτη. Η παρακέντηση πραγματοποιείται στο πλαίσιο διορθικού υπερηχογραφήματος. Η πιο κατατοπιστική διαγνωστική μέθοδος, αλλά δεν χρησιμοποιείται ευρέως.
Διαφορική διάγνωση
Κατά τη διάγνωση, είναι σημαντικό ο γιατρός να θυμάται για ασθένειες που μπορεί να εμφανιστούν παρόμοια με την οξεία και τη χρόνια προστατίτιδα, ιδίως:
- ουρηθρίτιδα?
- κυστίτιδα?
- Φυματίωση του προστάτη;
- καρκίνος του προστάτη?
- αδένωμα ή καλοήθης υπερπλασία του προστάτη.
- Παθήσεις του ορθού.
Σε περιπτώσεις αμφιβολίας, συνταγογραφούνται πρόσθετες μέθοδοι εξέτασης στον ασθενή για διαφορική διάγνωση.
Θεραπευτικές τακτικές
Ανάλογα με τη συγκεκριμένη κλινική κατάσταση, η θεραπεία μπορεί να πραγματοποιηθεί σε εξωτερική βάση ή σε νοσοκομείο, συντηρητικά ή χειρουργικά. Στην υποξεία φάση και κατά την ύφεση της νόσου, η θεραπεία με φυσικούς παράγοντες είναι μια καλή προσθήκη στη θεραπεία.
Στην οξεία μορφή της νόσου, ο ασθενής πρέπει να μένει στο κρεβάτι, να ακολουθεί μια ήπια διατροφή και να πίνει άφθονο νερό.
Μπορεί να του συνταγογραφηθούν φάρμακα από τις ακόλουθες ομάδες:
- Αντιβιοτικά (ή αντιβιοτικά ευρέος φάσματος - κεφαλοσπορίνες, αμινογλυκοσίδες ή λαμβάνοντας υπόψη την ευαισθησία των μικροοργανισμών σε ένα συγκεκριμένο φάρμακο).
- με σκοπό την αποτοξίνωση - έγχυση διαλυμάτων.
- για τη μείωση της δραστηριότητας της φλεγμονώδους διαδικασίας, τη μείωση του οιδήματος και την ανακούφιση του πόνου - ΜΣΑΦ.
- για την ανακούφιση από σπασμούς των λείων μυών του προστάτη και του ουροποιητικού συστήματος - αντισπασμωδικά.
- για τη βελτίωση των λειτουργιών του ανοσοποιητικού συστήματος - ανοσοτροποποιητές.
- για τη μείωση της αλλεργιογένεσης του σώματος - αντιισταμινικά.
- για την ομαλοποίηση της ούρησης - αναστολείς άλφα.
- για την ομαλοποίηση της κυκλοφορίας του αίματος σε έναν αδένα που επηρεάζεται από χρόνια φλεγμονή - παρασκευάσματα βιολογικής προέλευσης.
- για την ενεργοποίηση διεργασιών επισκευής - πρωτεολυτικά ένζυμα.
- για ορμονικές διαταραχές – θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης.
Εάν έχει δημιουργηθεί απόστημα στον προστάτη, απαιτείται επείγουσα χειρουργική επέμβαση. Χειρουργική θεραπεία πραγματοποιείται επίσης για τη σκλήρυνση του προστάτη.
Φυσικοθεραπεία

Σε ασθενείς που πάσχουν από προστατίτιδα μπορεί να συνταγογραφηθεί μασάζ προστάτη.
Η φυσιοθεραπεία χρησιμοποιείται συχνά για τη φλεγμονή του προστάτη. Οι μέθοδοί του επιδιώκουν τους ακόλουθους στόχους:
- να μειώσει τη δραστηριότητα της φλεγμονώδους διαδικασίας ή να την εξαλείψει εντελώς.
- μειώστε τη σοβαρότητα του πόνου.
- Εξαλείψτε το μπλοκάρισμα στον προστάτη και αποκαταστήστε την κανονική ροή του αίματος σε αυτόν.
- επιβραδύνει τη διαδικασία της σκλήρυνσης του ιστού του προστάτη.
- Βελτίωση των λειτουργιών της τοπικής και γενικής ανοσίας.
Οι ακόλουθες μέθοδοι φυσικής θεραπείας μπορούν να συνταγογραφηθούν στον ασθενή:
- Με αντιφλεγμονώδη δράση:
- θεραπεία υπερήχων?
- θεραπεία μικροκυμάτων?
- Θεραπεία UHF;
- Θεραπεία με υπέρυθρο λέιζερ (το αποτέλεσμα ασκείται στο περίνεο, το πέος ή τα μηριαία αγγεία· εκτός από το αντιφλεγμονώδες αποτέλεσμα, η διαδικασία ενεργοποιεί τις διαδικασίες αποκατάστασης των κατεστραμμένων ιστών).
- Υπερφωνοφόρηση αντιβακτηριακών φαρμάκων (εξασφαλίζει βαθιά διείσδυση του φαρμάκου στους ιστούς και δημιουργεί υψηλή συγκέντρωση στην παθολογική εστία· ο υπέρηχος ενισχύει την επίδραση του αντιβιοτικού).
- Με αναλγητικό αποτέλεσμα:
- ηλεκτροφόρηση παυσίπονων (ειδικά νοβοκαΐνης).
- διαδυναμική θεραπεία?
- Ημιτονοειδώς διαμορφωμένη τρέχουσα θεραπεία ή θεραπεία SMT (εκτός από την καταστολή του πόνου, επηρεάζει τον τόνο του προστάτη, τον ομαλοποιεί και επίσης βελτιώνει τη ροή του αίματος στα αγγεία που τροφοδοτούν τον προστάτη).
- Ουραλική ακτινοβολία σε ερυθηματώδεις δόσεις.
- Πρόληψη της σκλήρυνσης των ιστών:
- Μασάζ προστάτη (βελτιώνει την εκροή των εκκρίσεων από τα κύτταρα και ενεργοποιεί την κυκλοφορία του αίματος στα αγγεία· η μέθοδος αντενδείκνυται σε μεγάλες αιμορροΐδες, σχισμές του πρωκτού, περιοχές πόνου ή εξογκώματα στον προστάτη).
- Ηλεκτροφόρηση πρωτεολυτικών ενζύμων (αλόη) ή ιωδιούχου καλίου (με τη χρήση της εγκάρσιας τεχνικής).
- Μαγνητική θεραπεία (ενεργοποιεί τη ροή του αίματος στα αγγεία του προστάτη και τις διαδικασίες αποκατάστασης των κατεστραμμένων ιστών, βελτιώνει τη ρευστότητα του αίματος).
- Θεραπεία SMT (διαστέλλει τα αιμοφόρα αγγεία, αποκαθιστά τη σεξουαλική λειτουργία).
- Πελοειδοθεραπεία (χρησιμοποιείται τύρφη και λάσπη λάσπης· η διαδικασία βελτιώνει τη μικροκυκλοφορία και ενεργοποιεί τις αναγεννητικές διαδικασίες).
- Λουτρά υδρόθειου (ειδικά ενδείκνυται σε περιπτώσεις σοβαρής συμφόρησης στην πισίνα).
- Μικροκύσματα με υδρόθειο νερό με νοβοκαΐνη.
- Ενίσχυση των λειτουργιών του ανοσοποιητικού:
- Ηλεκτροφόρηση ανοσοτροποποιητικών φαρμάκων – ενεργοποιεί τόσο τη γενική όσο και την τοπική ανοσία.
- Αεροθεραπεία?
- Θαλασσοθεραπεία (επιδρά θετικά στο νευρικό σύστημα, αυξάνει την προσαρμοστικότητα του οργανισμού).
Οι μέθοδοι μη παραδοσιακής θεραπείας της χρόνιας προστατίτιδας περιλαμβάνουν την ιρουδοθεραπεία και τον βελονισμό. Χρησιμοποιείται επίσης φυσιοθεραπεία.
Σε ορισμένες κλινικές περιπτώσεις, η φυσικοθεραπεία δεν συνιστάται. Αυτά είναι:
- κακοήθη νεοπλάσματα του προστάτη.
- Στάδιο ΙΙΙ αδένωμα (ή καλοήθης υπερπλασία) του προστάτη.
Περιποίηση σπα
Η θεραπεία με σανατόριο μπορεί να συνιστάται σε άτομα που πάσχουν από χρόνια προστατίτιδα σε ύφεση.
Η θεραπεία σε σανατόρια αντενδείκνυται σε περίπτωση φυματιώδους προστατίτιδας, στένωσης ουρήθρας, παθολογίας καρκίνου ή αδενώματος προστάτη σταδίου ΙΙΙ.
Πρόληψη και πρόγνωση
Η πρόληψη της οξείας προστατίτιδας συνίσταται στην πρόληψη του αντίκτυπου στο σώμα όλων των παραγόντων που προκαλούν τη νόσο (δηλαδή ένας άνδρας πρέπει να ακολουθεί ενεργό τρόπο ζωής, να έχει τακτική σεξουαλική επαφή, να αντιμετωπίζει έγκαιρα την ουρηθρίτιδα και την κυστίτιδα και να αποτρέπει την εξάπλωση της μολυσματικής διαδικασίας στον προστάτη). Εάν εμφανιστεί οξεία προστατίτιδα, θα πρέπει να αναζητήσετε αμέσως ιατρική βοήθεια και να υποβληθείτε σε επαρκή θεραπεία για να αποτρέψετε τη μετατροπή της σε χρόνια φλεγμονή.
Η πρόληψη της υποτροπής περιλαμβάνει όλα τα μέτρα που περιγράφονται παραπάνω καθώς και τακτικές θεραπείες υποτροπής που συνταγογραφούνται από γιατρό.
Η πρόγνωση για το αρχικό στάδιο της οξείας προστατίτιδας, υπό την προϋπόθεση να ζητήσετε έγκαιρα βοήθεια από έναν ειδικό, είναι ευνοϊκή - η ασθένεια τελειώνει με πλήρη ανάρρωση. Εάν η ασθένεια έχει προχωρήσει και έχει αναπτυχθεί ουροσηψία, η πρόγνωση είναι αμφίβολη - ο θάνατος είναι πολύ πιθανός.
Η πρόγνωση της χρόνιας προστατίτιδας είναι σχετικά ευνοϊκή - είναι σχεδόν αδύνατο να απαλλαγούμε από τη νόσο, ωστόσο, δεν οδηγεί σε θάνατο, αλλά εμφανίζεται με συχνές υποτροπές, γεγονός που επιδεινώνει σημαντικά την ποιότητα ζωής του ασθενούς.
Συμπέρασμα
Η προστατίτιδα μπορεί να εμφανιστεί σε οξεία ή χρόνια μορφή. Σε κάθε περίπτωση απαιτείται έγκαιρη, επαρκής και ολοκληρωμένη θεραπεία, στην οποία σημαντικό ρόλο παίζουν και οι φυσικοθεραπευτικές τεχνικές.





















